Kıymetli okurlarım, nihayet o beklediğimiz, ruhumuzu şöyle bir havalandıran ilkbahar kapıyı çaldı! Hani sabahları pencereden içeri süzülen o ilk güneş ışığı, kuş sesleri ve tarif edilmez baharın kokusu vardır ya; hırkayı omuzlarımıza alıp dışarı baktığımızda insanın içine sebepsiz bir sevinç dolar. İşte o ışık, aslında bize sabrın ve yenilenmenin en güzel dersini veriyor. Kışın o sert, sessiz günlerinden sonra toprağın uyanışı, ağaçların tomurcuklanması sanki dünyanın yeniden konuşmaya başlaması gibi... İlkbahar bize aslında acele etmemeyi, değişimin o dingin ama emin adımlarla geldiğini ne de güzel hatırlatıyor... Beni bilenleriniz biliyor değerli okurlarım; ben öyle her şeye koşturan, hayatı yarış gibi yaşayanlardan değilimdir. Geçen gün sabahın o tatlı serinliğinde, "Hadi biraz yürüyeyim, şu uyanan doğayı izleyeyim!" diye kendimi sokağa attım. Parktaki bir bankta otururken, topraktan yeni başını uzatmış, henüz rengi bile tam oturmamış bir çiçeği inceledim. Yanından geçenlerin telaşından habersiz, sadece kendi baharını bekliyordu. O an durup düşündüm; bizler de bazen hayatın gürültüsünde kendi içimizdeki o filizleri unutuyoruz. O minik çiçek bana, vakti gelince her şeyin de açacağını, sadece biraz güneş ve biraz da sabır gerektiğini ne güzel kanıtlıyordu. Tabii bahar deyince Hıdrellez’i anmadan geçmek olur mu? 5 Mayıs gecesi o gül ağaçlarının altı kim bilir ne büyük hayallerle dolup taşacak... Kimisi evindeki hayali çiziyor kâğıtlara; o kadar büyük bir inançla işliyor ki kalemiyle, balkondaki saksı çiçeklerini, perdesinin rengini bile unutmuyor. Kimisi hayalindeki eşi, kurmak istediği yuvadaki çocuk sayısını tek tek yazıyor. Bir diğeri ise kariyeri, eğitimi, bitirmek istediği okulu ya da hayalindeki işi için döküyor içini kâğıda… Ama herkesin içinde o ortak heves ve ilkbaharla doğan yeni umutlar yok mu, işte en kıymetlisi bu değil mi kıymetli okurlarım? Yıllar önce ben de böyle bir gecede, kalbim çarparak bir dilek tutmuştum. Şimdi burada o dileğimin ne olduğundan bahsetmeyeceğim ama bildiğim bir şey var ki; o günkü o saf inanç bugün bile içimi ısıtıyor... Okurlarım, dilerim ki bu gelen ilkbahar hepimizin hevesleriyle, yarım kalmış umutlarıyla yeniden yeşersin. En içten temennim ise, başta dünyalar güzeli kızım olmak üzere, tüm çocukların yüzü daima gülsün, kalpleri her zaman neşeyle dolsun. Çünkü dünya, çocukların neşesiyle güzelleşiyor.Baharın kendine has dokusu, kokusu ve de mis gibi uyanışıyla birlikte, sizler de baharın sesiyle yeniden doğmaya hazır mısınız? Sevgiyle kalın, hoş kalın kıymetli okurlarım ve içinizdeki o hiç bitmeyen ilkbahar umuduyla kalın...