*Hayatın seyrinde kendine ait bir yer bulup, dümeni eline alarak iyiliğe, doğruluğa ve huzura yelken açmaktır yaşamak. Çünkü yaşam sürdükçe yol bitmez; insan, yürüdükçe şekillenir. ‘Ne olduğunuz, hangi maksat için doğduğunuz ya da bu manzaraya hangi maksadı üstlenmek için kabul edildiğiniz üzerine kafa yormayacak mısınız?’ -Epiktetos- *Hayatın Yapı Taşları Hepimiz evrende bir boşluğu dolduruyoruz mutlaka. Her birimizin yapacağı edeceği iş de hayata sağlayacağı katkı da ayrı ayrı. Ancak her birinin kıymeti çok büyük. Bir binanın yapı taşları gibiyiz esasında. Nasıl ki her bir taşın, binanın yapısında apayrı bir yeri ve önemi varsa, insan da öyledir. Her birimizin şu hayattaki yeri bambaşka önemlidir. Yapı taşlarının görevi binayı sağlam tutmaksa, insanın görevi de üstlendiği rolü layığıyla yaparak hayata değer katmaktır. Yaşadığımız sürece, kendi kaynağımızdan beslenerek çarkın dönmesi için üzerimize düşeni yapmanın karşılığı, huzura ermek olacaktır. İnsan kendini gerçekleştirdiği zaman, gerçek huzurun tadına varır. Kendini gerçekleştirmek, bazen bir arayış neticesinde, bazen hayallerimizin verdiği ilhamla, bazen de karşımıza çıkan fırsatları değerlendirerek olur. Ancak her ihtimalde mutlaka çaba ve emek gerekir. Yani insan, günün sonunda emeğinin ekmeğini yer. İç huzuru ise bu yolculuğun en güzel armağanıdır. *Hayat Orkestrası Büyük bir orkestra gibi düşünmek gerekir hayatı. Farklı enstrümanlardan çıkan uyumlu sesler, dinleyicisine huzurun kapılarını aralar. Bu yüzden yürürken yanınıza kimleri aldığınız çok önemlidir. Hayatımıza giren insanlardan da çok şey öğreniriz. Hamurumuzla yoğrulup şekil bulmamıza yardımcı olur bu ‘hediye’ insanlar. Bazen ‘Gel bu yolu birlikte yürüyelim’ derler. Bazen hayatın yükünü paylaşır; bazen de üzerimize kanat gerip güneşin yakıcı etkisini alırlar üstümüzden. Dinlenirsin bazen gölgelerinde. Sonra kalkar yeniden yürürsün kendin olma gayreti sarf ettiğin o menzile doğru. *Ve Sonuçta ‘Ben’ Olmak Peki yol biter mi? Yol bitmez! Yaşam sürdükçe önümüzde akıp gider. Yine gayretinle yürürsün; kayıplarından ders alıp kazanımlarını avucunda tutarak devam edersin. Kimisi tecrübe, kimisi iyilik, kimisi dostluk, kimisi de sadece bir derstir bu kazanımların. Yaşamak tam olarak budur aslında… Hayatın seyrinde kendine ait bir yer bulup, dümeni eline alarak iyiliğe, doğruluğa, hakka, huzura, mutluluğa yelken açmaktır yaşamak… Yaşam sürdükçe yol bitmez; insan, yürüdükçe şekillenir. İşte böyle böyle arşınlıyoruz hayat denen bu yolu… *Ve sonuçta nihayet kendimizi buluyor ve 'ben' oluyoruz…