Dünyanın Deprem Yüzyılı ve Bitmeyen Handikapımız Venezuela’da deprem oldu üç gün önce. Ve ben bunu duyunca 6 Şubat’taki acıların aynısını yeniden yaşadım. ‘Yeniden’ demek de pek olmadı aslında. Çünkü acı dün gibi taze esasında. Etkileri sürüyor hâlâ pek çoklarımızın hayatında. Böyle bir yıkımın psikolojik boyutu zaten tartışılacak bir şey değil. Ancak hepsi bu kadar da değil; barınma ve altyapı sorunları hâlâ can yakıyor. Pek çok kişi hâlâ konteynerde yaşıyor veya bir eve yerleşenler dudak uçuklatan kiralar ödemek zorunda kalıyor. On dakikalık bir yaz yağmuru bile yolları havuza dönüştürmeye yetiyor; kentler adeta koca bir şantiye alanı. Depremden ders çıkardığını sanan insanoğlu, hâlâ birbirinin kuyusunu kazıyor mesela! Yaralar sarıldı dediğimiz yerden tekrar kanıyor neticede. İnsan, yapısı gereği yine yeniden umutlar ekiyor hayata dair. İyi ki umutlarımız var… Venezuela’daki deprem, yıkımın boyutları, enkaz dağları, insanların yardımlaşma çabası, birbirinin elini tutması beni yeniden 6 Şubat’a götürdü. Orada da yıkım ve can kaybı oldukça fazla.  Dünya bir deprem yüzyılı yaşıyor adeta. Bilinçlenelim, önlemler alalım deyip duruyoruz ama başladığımız yerde sayıp duruyoruz. Umarım bu handikapı aşabiliriz. Demem o ki, Venezuela’yı da uzun ve zorlu bir süreç bekliyor. Muhtemelen onların da tıpkı bizim gibi bir gün sonrasına planlanmış hayatları vardı. Örneğin biz bir gün sonra açılacak olan okul için hazırlıklarımızı tamamlamıştık. Ancak o gün bambaşka bir hayata uyandık pek çokları gibi. Pek çoğu da veda etti bu hayata. Kalanlarınsa içinde koca bir enkaz var söküp atamadığı! Yüreğimiz ilk günkü gibi acıyor ve bir sebepten yine tazeleniyor acı.  Gidenleri anmak, unutmamak, böyle acıları bir daha hiç kimsenin yaşamaması için bu uğurda çalışıp çabalamak gerek. Hatalardan ders çıkarıp, tekrarının olmaması için herkesin, her ne yapıyorsa işini layıkıyla yapması da gerekiyor tabii… Şimdi eski ben ile bugünkü beni kıyasladığımda, bazen hayatla aramıza koca bir mesafe açıldığını hissediyorum bunca acıya, bunca yıkıma tanıklık ettikten sonra... Biraz olmak, biraz olmamak; biraz yaşamak, biraz yitip gitmek arasında sıkıştırıyor hayat.  Neticede insan dayanamam dediğine dayanıyor, alışamam dediğine alışıyor. İnsan bir damlacık gülümsemesiyle güneşin, bir kokusuyla çiçeğin tazelenmeye hazır bekliyor biçare... Venezuela’ya çok geçmiş olsun. Acılarını sarmaları için dualarımı gönderiyorum okyanus ötesine. Deprem kuşağında olan ülkemin her karış toprağının ve her bir canının emniyeti için gerekli çalışmaların yapılmasını umuyorum. Hâlâ 6 Şubat depreminin sosyolojik, psikolojik, maddi ve manevi yaralarını sarmaya çalışan çok insan olduğunu biliyorum. Dilerim tüm zorlukların üstesinden elbirliği ile gelebiliriz.