İnsan Unutandır! "İnsan unutandır," derler öteden beri. Hakikaten de unutuyoruz bazen niçin dünyaya geldiğimizi ve bu dünyaya katabileceğimiz o eşsiz değerleri, içimizdeki o büyük kudreti... İyiliği, doğruluğu, güzelliği de unutuyoruz bazen. Gündelik koşturmacaların, hızla akan hayatın içinde birer makineye dönüşüyoruz adeta. Haliyle, herkes için huzur, mutluluk ve neşe dolu bir dünya dilediğimiz o güzel hayallerimiz, zaman zaman günlük telaşların arasında kaybolabiliyor. Ama o sis perdesini aralamak, dünyayı güzelleştirmek aslında çok mümkün. Bunun için karınca misali küçük de olsa sevgi dolu bir gayret göstermek ve çocuklara borçlu olduğumuz o güzel yarınları inşa etmek için içimizdeki inancı taze tutmak gerekiyor. Kimdir İnsan? İnsan, sadece nefes alıp veren alelade bir varlık değildir. İnsan; duyguları olan, sevinen, üzülen, gülen, ağlayan, şarkı türkü söyleyen, düşünebilen ve üretebilen bir candır. Hayallere, hedeflere yürüyecek o bitmez azmi ile dünyayı şekillendirebilen yegâne canlıdır. İnsan yeryüzünün halifesidir; elleri, fikirleri, hisleri, duyguları ve inançları ile dünyaya katkı sağlayandır; dünyayı işleyendir, şekillendirendir... Güzelleştirendir içindeki güzelliklerle... Unutmamalıyız ki insan; candır canlara kıymet veren, nefestir iyiliğe üfleyen, doğrudur doğrulukla hükmeden... İnsan çalışkandır, azmiyle mutluluğu yeşerten... İşte tam da bu yüzden, akıp giden şu zamanın içinde her birimiz kendi rengimizle varız aslında. Kimimiz sessiz sakin bir nehir gibi akar hayatta, kimimiz gürül gürül çağlar ama her ruh, sadece var oluşuyla bile zamana meydan okuyan apayrı bir değerdir. İnsan bir değerdir; değerlidir ve ancak etrafına saçtığı o saf sevgiyle, kalbinde taşıdığı o içten duygularıyla bilinir. Ve Hayat… Aslında hayat; kalpten kalbe taşıdığımız tüm bu güzelliklerle yürüdüğümüz, kısa olduğu kadar uzun ve meşakkatli bir yoldur. İnişler, çıkışlar, acılar, sevinçler, bitişler, başlangıçlar, hüzünler ve neşeler... Ve daha neler neler... Hepsi ama hepsi bizler için ve hepsi de insana dair. Önemli olan, bu yolda yürürken her durağa hakkını vermek, her zorluğun içindeki o gizli güzelliği görebilmektir. Çünkü hayat paylaştıkça çoğalır, ürettikçe güzelleşir ve kalpten kalbe bıraktığımız o samimi izlerle değer kazanır.