Bugün Anneler Günü… Sosyal medya çiçeklerle, kahkahalarla, güzel sofralarla dolu. Herkes “anne” kelimesinin sıcaklığından bahsediyor. Oysa bazı kelimeler vardır; sadece kulağa güzel gelmez, insanın içine dokunur. “Anne” de öyledir… Kiminin en büyük huzuru, Kiminin içinden hiç kapanmayan yarasıdır. Çünkü annelik sadece bir çocuğu dünyaya getirmek değildir. Bir canı doğurmak, insanı anne yapmaya yetmez bazen. Annelik; bir çocuğun korkusunu hissetmek, sessizliğini anlamak, düştüğünde elinden tutmaktır. Annelik; “ben buradayım” diyebilmektir. Gitmemektir… Vazgeçmemektir… Yorulsa da sırtını dönmemektir. Bugün biraz da kimsenin alkışlamadığı annelerden bahsetmek istiyorum. Hayatın yükünü tek başına omuzlayanlardan… Çocuğu hasta olduğunda sabaha kadar başında bekleyip, sabah işe gitmek zorunda kalan kadınlardan… Kendi ayakkabısını almadan çocuğuna mont alanlardan… Kırıldığı halde güçlü görünmek zorunda kalanlardan… Ve bir de anneliğin eksik kalan tarafını yaşayan çocuklar var… Daha küçücük yaşta terk edilmeyi öğrenenler… Annesinin sevgisini hiç tadamayanlar… Bir sarılmayı ömür boyu içinde eksik taşıyanlar… Bazı çocuklar annesiz büyür, Bazıları ise annesi olduğu halde sevgisiz… Bir çocuğu doğurup kaderine terk etmek… Onu korkularıyla, açlığıyla, yalnızlığıyla baş başa bırakmak… İşte insanın içini en çok acıtan şeylerden biri budur. Çünkü çocuk dediğin, önce sevgiyle büyür. Bir çocuğun ruhunu en çok yok eden şey yoksulluk değil; sevgisizliktir. Ama hayatın bütün karanlığına rağmen öyle kadınlar vardır ki… Kendi içi paramparça olsa da çocuğunun yanında dimdik durur. Kendisi ağlarken bile evladını güldürmeye çalışır. Hem anne olur, hem baba… Hem yuva olur, hem umut… Kimse bilmez onların gecelerini… Kimse yastığa başını koyunca içlerinden kaç kez “yoruldum” dediklerini duymaz. Ama ertesi sabah yine kalkarlar. Çünkü bir çocuk, annesinin gücüne bakarak hayata tutunur. Bazı kadınlar çocuklarını büyütmez sadece… Onlara yeniden güvenmeyi öğretir. Sevilmeyi öğretir. Hayata rağmen ayakta kalmayı öğretir. İşte gerçek annelik biraz da budur… Fedakârlığın sessiz hali… Kimse görmese bile mücadele etmeye devam etmek… Bir çocuğun saçını okşarken kendi yarasını içine gömmek… Bugün Anneler Günü… Bugün; Çocuğunu bırakıp gitmeyenlerin, Yoklukta bile evladını doyuranların, Tek başına mücadele edenlerin, Kendi hayatını ikinci plana atıp çocuğunu yaşatanların günü… Ve bugün biraz da; İçindeki anne özlemiyle büyüyen çocukların günü… Bir “anne” kelimesini duyunca içi sızlayanların günü… Çünkü herkesin annesi vardır belki ama herkes annelik sevgisini tadamaz. O yüzden bugün sadece doğuranları değil; Bir çocuğun yarasına merhem olanları kutlamak gerek. Kan bağı olmasa bile yüreğiyle annelik yapanları… Bir çocuğun karanlığına ışık olanları… Çünkü anne olmak bazen doğurmak değil, Bir çocuğu asla yalnız bırakmamaktır. Sessizce savaş veren, Yorgunluğunu saklayan, Gözyaşını içine akıtıp evladına gülümseyen bütün kadınların Anneler Günü kutlu olsun… Sizin sevginiz, bu dünyanın hâlâ ayakta kalan en güzel tarafı…