*Tuğba Sarıünal’ın Yeni Romanı “Yarını Hatırla” Okurla Buluştu

Tuğba Sarıünal’ın yeni romanı “Yarını Hatırla”, hafıza, zaman ve insanın seçimleri arasındaki ilişkiyi psikolojik bir kurgu üzerinden ele alıyor. Yazar Tuğba Sarıünal’ın yeni romanı “Yarını Hatırla”, raflardaki yerini aldı. Psikolojik derinliği, bilimsel merakı ve zaman kavramını merkeze alan kurgusuyla dikkat çeken roman, “İnsan gerçekten yalnızca geçmişini mi hatırlar?” sorusundan hareket ediyor. Ortapia Yayınları tarafından yayımlanan eser, okuru yalnızca olayların peşinden sürükleyen bir hikâye sunmakla kalmıyor; hafıza, kimlik, seçimler ve insanın kendi varoluşuyla kurduğu ilişki üzerine düşünmeye çağırıyor. Zamanı bilinen ve doğrusal anlamının dışına taşıyan romanda, geçmiş ile gelecek arasındaki sınırlar giderek belirsizleşiyor. Hikâye ilerledikçe karakterlerin yaşadıkları kadar, okurun zaman ve gerçeklik algısı da dönüşmeye başlıyor. İnsanın Zamanla Değil, Kendisiyle Mücadelesi “Yarını Hatırla”, insanın en büyük mücadelesinin zamanla değil, kendi zihni ve seçimleriyle olduğunu vurguluyor. Roman, gerçekleşmiş olaylarla henüz yaşanmamış ihtimaller arasındaki ilişkiyi psikolojik bir anlatımla ele alırken, insan hafızasının gerçeği nasıl şekillendirdiğini sorguluyor. Her bölümde yeni sorular ortaya çıkaran eser, merak duygusunu son sayfaya kadar canlı tutmayı amaçlıyor. Romanın anlatısı, okuru yalnızca karakterlerin yaşadığı olayları değil, kendi hatıralarını, korkularını ve kararlarını da yeniden değerlendirmeye yöneltiyor. Eserin temel yaklaşımını, “Bazen bir kitabın en büyük başarısı, okunduktan sonra başlamasıdır” ifadesi özetliyor. Dünyanın En Kusursuz İllüzyonisti: Zaman Romanın arka kapak metninde zaman, dünyanın en kusursuz illüzyonisti olarak tanımlanıyor. Bir saniyeyi bir ömre dönüştürebilen, bir ömrü tek bir ana hapsedebilen bu görünmez güç; henüz yaşanmamış acıları bugüne taşıyor, bitmiş hikâyeleri yeniden başlatıyor. Zamanın, ayrılıkları özleme, bekleyişi cehenneme ve korkuyu gerçeğe dönüştürebildiği anlatılan metinde şu ifadelere yer veriliyor: “Işığa çıkmadı. Perde açmadı. Sahne bile kurmadı. Çünkü insanlar, gördüklerine değil; inandıklarına teslim oluyorlardı.” Romanın dikkat çeken bir diğer cümlesi ise hikâyenin merkezindeki gerilimi ortaya koyuyor: “Bazı suçlular delilleri yok ederdi. ‘O’ ise zamanı yok ediyordu.” Varoluşu geniş bir perspektiften sorgulayan, yüksek bilinç ve kadim b